Kiedy dziecko powinno siedzieć a kiedy siadać i jaka jest różnica?
UMIEJĘTNOŚĆ SIEDZENIA a UMIEJĘTNOŚĆ SIADANIA
KIEDY DZIECKO POWINNO SIEDZIEĆ A KIEDY SIADAĆ SAMODZIELNIE?
Umiejętność siedzenia to coś zupełnie innego niż umiejętność siadania. Pierwsza jest charakterystyczną funkcją dla 6/7 miesięcznych niemowląt, polegającą na zdolności do utrzymania pozycji siedzącej, kiedy dziecko jest posadzone przez opiekuna. Często wykonuje się to w celu sprawdzenia, czy maluch ma wystarczającą kontrolę mięśniową, by utrzymać się w tej pozycji.
Z kolei umiejętność siadania jest bardziej skomplikowana i zazwyczaj rozwija się u dzieci w wieku od 8 do 10 miesięcy. Polega ona na zdolności do samodzielnego podnoszenia się z pozycji leżącej do pozycji siedzącej. Ten etap wymaga większej kontroli mięśniowej i równowagi, a także rozwiniętych umiejętności koordynacyjnych.
Warto w tym momencie podkreślić, że umiejętność siedzenia nie oznacza, że należy od tej pory zacząć sadzać dziecko. Istotne jest, aby umiejętność siedzenia była rozwijana stopniowo i w sposób bezpieczny, z uwzględnieniem indywidualnych możliwości malucha.
Może nasunąć się pytanie: „To po co w ogóle sprawdzać, że dziecko umie siedzieć kiedy jest posadzone w wieku 6 miesięcy?? To tylko mąci w głowie rodzicom”.
To nie do końca tak.
KIEDY MOGĘ POSADZIĆ DZIECKO?
Jednak w okresie około 6 miesięcy, gdy rozpoczyna się wprowadzanie stałych pokarmów (papka to też stały posiłek), istotne jest, aby maluch przyjmował je w bezpiecznej pozycji – czyli siedząc. Jeśli dziecko nie potrafi samodzielnie usiąść w tym wieku (a mało które dziecko potrafi), można je posadzić do fotelika do karmienia i nakarmić, pod warunkiem, że ma ono zdolność do utrzymania pionowej pozycji.
Jeśli dziecko nie utrzymuje pozycji siedzącej, kiedy jest posadzone, zaleca się kontynuowanie karmienia go na kolanach opiekuna. Próby siedzenia w foteliku można powtarzać co tydzień, ponieważ siedem dni w rozwoju niemowlaka to stosunkowo długi czas i wiele może się zmienić w kontroli ciała maluszka.
JAK DZIECI SIADAJĄ?
Z kolei umiejętność siadania, czyli jak ja to mówię „droga do siadu”, jest procesem długotrwałym, który obejmuje wiele istotnych etapów. Ta podróż zawiera wiele wartościowych przystanków, takich jak wysoki podpór, piwot, pełzanie, pozycja amfibii, pozycja czworacza, które warto porządnie “zwiedzić” i które są bazą do późniejszego siadania.
Samodzielne siadanie zależy od osiągnięcia dobrej kontroli tułowia oraz zdolności opierania się rękami o podłoże. Jest również uzależnione od możliwości izolacji poszczególnych części ciała, takich jak zgięcie boczne kręgosłupa czy rotacja barków względem bioder. Brak wypracowania tych zdolności może skutkować trudnościami z siadaniem na boki co w konsekwencji prowadzi do siadu między nóżkami (siad W).
JAK WSPOMÓC SIADANIE?
Warto podkreślić, że wspierająca pielęgnacja i odpowiednie ćwiczenia od samego urodzenia są kluczowe dla sprawnego przemierzania drogi do siadu. To one pozwalają maluchowi poznać i opanować dobre jakościowo wzorce ruchowe, które ułatwią mu osiągnięcie kolejnych kamieni milowych w rozwoju ruchowym.
Przykładowe ćwiczenia wspierające siadanie u dziecka znajdziesz na moim Instagramie.
ALE…
Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie dodała, że moim zdaniem sama umiejętność siedzenia jest przereklamowana. Człowiek siedzi przez większość swojego życia – w szkole, pracy, podczas podróży czy wypoczynku przed telewizorem. Dlatego też uważam, że droga do osiągnięcia umiejętności siadania jest znacznie istotniejsza niż sam akt siedzenia.
Ważniejsze funkcje rozwoju ruchowego znajdują się wokół umiejętności siedzenia. Ruch jest o wiele istotniejszy niż samo siedzenie, gdyż to on rozwija koordynację, równowagę i siłę mięśniową.
Wszystkiego rozwojowego.
Aga 🙂
Niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie może zastąpić wizyty w gabinecie fizjoterapeuty. Ocena na żywo przez specjalistę zawsze będzie dostosowana do indywidualnych potrzeb danego dziecka. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących rozwoju ruchowego dziecka, zaleca się skonsultowanie się z fizjoterapeutą lub specjalistą ds. rozwoju dziecięcego.
